استنلس استیل

شرکت راستین ساختار ایفا نیرو با نام تجاری آرسینکو فعال در زمینه فروش استنلس استیل همراه با ارائه فاکتور رسمی

عرضه و تدارک مقاطع استنلس استیل از قبیل میلگرد، ورق، تسمه، چهارپهلو، نبشی، ناودانی، پروفیل، لوله و تیوپ
میلگرد استیل 310 ، 309 ، 420 ، 321 ، 304 ، 316 ، 304L ، 316L از قطر 4 میلیمتر تا 600 میلیمتر
ورق روکشدار، بگیر، نگیر . خشدار ( 310 ، 309 ، 420 ، 321 ، 304 ، 316 ، 304L ، 316L ) از ضخامت 0.5 میلیمتر الی 100 میلیمتر
تسمه ، چهارپهلو ، شش پر ، نبشی ، ناودانی و پروفیل از جنس استیل 304 در ضخامت و ابعاد مختلف
ارائه تمامی محصولات به اندازه دلخواه به صورت کلی وجزئی همراه با سرتیفکیت و هرگونه آنالیز و تست به درخواست مشتریان محترم

لطفاً جهت برآورد قیمت استنلس استیل، کلیک کنید⇐
تاُثیر عناصر بر فولادهای زنگ نزن
عنصر کربن (C)
عنصر کربن استحکام مکانیکی فولاد زنگ نزن را افزایش می دهد ولی به دلیل تشکیل کاربید، مقاومت به خوردگی را کاهش میدهد، در گریدهای جدید به سبب همین مشکل مقدار کربن را کاهش داده اند. کربن در فولادهای فریتی، چقرمگی و مقاومت در برابر خوردگی را کاهش و در فولادهای مارتزینی، سختی و استحکام را افزایش می دهد.
عنصر نیتروژن (N)
نیتروژن استحکام مکانیکی را به مبزان چشم گیری افزایش می دهد. این عنصر در ترکیب با مولیبدن ، مقاومت به خوردگی را در فولاد افزایش می دهد.
در فولاد های زنگ نزن آستنیتی و داپلکس، نیتروژن مقاومت به خوردگی بین دانه ای و حفره ای را افزابش می دهد، که این امر به علت تشکیل شدن Cr2N بجای Cr23C6 در مغز دانه است. نیتروژن در فولادهای زنگ نزن فریتی، چقرمگی و مقاومت به خوردگی را کاهش می دهد ولی در فولادهای مارتنزیتی، سختی و استحکام را افزایش می دهد.
عنصر سیلیسیم (Si)
وجود عنصر سیلیسم در فولاد زنگ نزن، مقاومت به خوردگی درر حلالهای اکسیدکننده در دماهای پایین و اکسیداسیون در دماهای بالا را افزایش می دهد.
سیلیسم در مقداذ کم به عنوان یک اکسیژن زدا در بیشتر فولادهای زنگ نزن اضافه می شود. و همچنین سیلیسم و مس در مقدار کم در فولادهای آستنیتی حاوی مولیبدن افزوده میشوند تا مقاومت به اسیدسولفوریک را افزایش دهد.
عنصر منگنز (Mn)
منگنز در فولادهای زنگ نزن معمولا برای بهبود انعطاف پذیری استفاده میشود. البته تا حدود 2 درصد، هیچ تاُثیری در انعطاف پذیری، چقرمگی و استحکام فولاد ندارد.
این عنصر در دمای بالا فریت را تثبیت میکند و در دمای پایین تثبیت کننده آستنیت است. منگنز قابلیت انحلال نیتروزن را افزایش میدهد و برای گرفتن نیتروژن بالا در فولادهای آستنیتی و داپلکس به کار گرفته می شود. در فولادهای زنگ نزن سری 200 میتوان منگنز را جایگذین نیکل مورد نیاز، کرد.
عنصر گوگرد (S)
به برخی از فولادهای زنگ نزن، مانند فولاد زنگ نزن 416، برای ایجاد خاصیت خوش تراشی، گوگرد اضافه می شود. گوگرد، مقاومت به خوردگی، شکل پذیری و جوش پذیری را کمی کاهش می دهد.
عنصر کروم (Cr)
تمام فولادهای زنگ نزن حداقل 10.5 درصد عنصر کروم را دارا می باشند. کروم مهمترین عنصر آلیاژی در فولادهای زنگ نزن است و به طور کل با ایجاد یک فیلم اکسیدی، مقاومت در برابر خوردگی را افزایش می دهد. کروم مقاومت در برابر اکسید شدن در دمای بالا را نیز افزایش می دهد.
عنصر نیکل (Ni)
جهت ایجاد زیر ساختار آستنیتی، به ترکیب فولاد نیکل اضافه می شود.انعطاف پذیری، چقرمگی و استحکام در دمای بالا با وجود نیکل افزایش می یابد. در محیط های اسیدی، نیکل، میزان خوردگی در حالت فعال را کاهش می ده. در ترکیب فولادهای رسوب سخت مانند PH17-4 ، از عنصر نیکل استفاده می شود تا استحکام بین فلزی را ایجاد کند.
در گریدهایی که مقدار کربن کم است، افزودن نیکل شرایط جوش پذیری را بهتر میکند.
عنصر مولیبدن (Mo)
عنصر مولیبدن به مقدار چشم گیری مقاومت در برابر خوردگی موضعی و یکنواخت را افزایش می دهد. وجود مولیبدن زیرساختار فریتی را پایدار می کند و استحکام مکانیکی را بیشر میکند.
مولیبدن ریسک شکل گیری فازهای ثانویه در فولادهای داپلکس، آستنیتی و فریتی را بالا میبرد. این عنصر استحکام در دماهای بالا، مقاومت به خزش و مقاومت به خوردگی حفره ای به ویژه در محیط های حاوی کلرید را افزایش می دهد.
عنصر مس (Cu)
مس عنصر استینیت زاست. این عنصر مقاومت در برابر خوردگی در اسیدهای معین را افزایش می دهد. مس با کاهش اثر سختی پذیری، قابلیت ماشین کاری را افزایش می دهد. به همین علن کاهی از این عنصر جهت افزایش شکل پذیری به کار میرود.
عنصر تیتانیوم (Ti)
تیتانیوم یک فریت زا و کاربیدزای قوی است. در برخی از فولادهای استنیتی به منظور حذف اثر مخرب کربن، تیتانیوم اضافه شده تا مقاومت به خوردگی بین دانه ای را افزایش دهد. در فولادهای رسوب سخت، برای ایجاد ترکیبات بین فلزی جهت افزایش استحکام، از تیتانیوم استفاده می شود. در فولادهای زنگ نزن مارتنزیتی، تیتانیوم و کربن ترکیب شده و سختی مارتنزیت را کاهش می دهد ولی مقاومت به تمپر را بهبود می بخشد.
عنصر نایوبیوم (Nb)
نایوبیوم هم یک فریت زا و کاربیدزای قوی است. نایوبیوم خواص مکانیکی را در دماهای بالا، افزایش میدهد. این عنصر در فولادهای آستنیتی اضافه می شود تا مقاومت به خوردگی بین دانه ای را بهبود بخشد.
در فولادهای زنگ نزن فریتی، نایوبیوم و یا تیتانیوم بعضی اوقات اضافه می شود تا چقرمگی را بهبود بخشد و مقاومت نسبت به حساس شدن را اصلاح کند تا ریسک خوردگی بین دانه ای را به حداقل برساند.
استفاده هم زمان از نایوبیوم و تیتانیوم در فلز جوش فولادهای زنگ نزن، خواص مکانیکی بهتری ایجاد میکند. این امر به خاطر ریزدانه شدن و اصلاح مورفولوژی رسوبات می باشد. در فولادهای مارتنزیتی نایوبیوم مقاومت به پخت را افزایش و سختی را کاهش می دهد.
عنصر آلومنیوم (Al)
آلومنیوم یک فریت زای بسیار قوی است و سخت یپذیری فولادهای زنگ نزن را کاهش می دهد. آلومنیوم اگر به مقدار قابل توجهی به ترکیب فولاد اضافه شود مقاومت به اکسیداسیون را بهبود می بخشد. در برخی آلیاژهای مقاوم به حرارت، آلومنیوم به این منظور افزوده می شود. در فولادهای رسوب سخت برای تشکیل ترکیبات بین فلزی که استحکام آلیاژ را در حالت پیر شده افزایش می دهد، از این عنصر استفاده می شود.
عنصر کبالت (Co)
در فولادهای زنگ نزن مارتنزیتی به منظور افزایش سختی و مقاموت به باز پخت به ویژه در دماهای بالا، عنصر کبالت به ترکیب اضافه می شود.
عنصر وانادیوم (V)
وانادیوم تنها در فولادهای زنگ نزن سختی پذیر به کار رفته است و مقامت به بازخورد را بالا می برد. این عنصر فریت را در زیرساختار توسعه داده و چقرمگی را بالا می برد. وانادیوم در دماهای پایین ترکیبات نیتریدی و کاربیدی تشکیل می دهد.
عنصر تنگستن (w)
در برخی گریدهای خاص عنصر تنگستن برای اصلاح مقاومت به خوردگی حفره ای اضافه می شود، مثل فولاد زنگ نزن سوپر داپلکس 4501.
اکنون تگستن به عنوان یک ناخالصی در بیشتر فولادهای زنگ نزن معرفی شده است.
عنصر سریوم (Ce)
یکی از فلزات کم یاب، سریوم است. این عنصر درمقادیر کم به گریدهای مقاوم به حرارت اضافه می شود تا مقاومت به اکسیداسیون در دماهای بالا را افزایش دهد.

نمایش یک نتیجه